Kendi toprakları üzerinde yaşayan bölgenin kadim halkı Kürtler, dünyanın diğer ulusları gibi millet olmaktan doğan haklarını(kendi yazgısını belirleme hakkı da dahil) bugüne değin kullanma olanağına sahip olamadılar.

“Demokratikleşiyoruz”,”artık kimse düşüncelerinden, yazıp-çizdiklerinden dolayı yargılanmayacak”,”tabular yıkılıyor”,”putları kırıyoruz” v.b. söylemler ortalığı kapladıkça, tam tersi gelişmelerin yaşanıyor oluşu gözlerden kaçmıyor.

Soykırıma Karşı İnsan Hakları Örgütü Kurdocide Watch-CHAK, 2002 yılında Enfal ve o’nun devamı olarak planlanan Halepçe soykırımı ilgili olarak araştırma yapma, sorunu ulusal ve uluslararası ilgili makam, kurumlara sunma ve tartışmaya açma, suçluların tespiti ve yasal işlemlerin başlatılması için, yurt dışında Kürt aydınları tarafından atılan adımlardan sonra, Halepçede çalışmalarına başlamıştı.

“Bizim bu topraklarda gözümüz var. Ama bir yerlere alıp götürmek için değil, yerin taaa dibine gömülmek için…” …demişti bir keresinde!..

“Bir güvercinin ruh tedirginliği içindeyim… ürkek… güvensiz… Ama biliyorum ki bu ülkede güvercinlere dokunmazlar…” …diye yazıyordu “Ruh Halimin Güvercin Tedirginliği” başlıklı yazısında…

Hrant Dink katledileli üç yıl oldu ve onu öldürtenler hâlâ elini kolunu sallayarak dolaşıyor.

Ayak işlerini gördürdükleri üç-beş adamı mahkemenin önüne attılar. Görevlilerinin doğru dürüst soruşturulmasını önlemek için devlet valisiyle, komutanıyla, siyasetçisiyle, yargıcı ve savcısıyla seferber oldu. Attıkları manşetlerle cinayete zemin hazırlayanlar, pişman olacakları yerde pişkin pişkin görevlerini sürdürdü.

AKP “açılım”ı resmî ideolojik kapana dönüştü(rüldü); ya da “(A)çılım (K)apandı (P)olitikası” yeniden ihya edildi…

Burjuva medyasının “Bir açılım hatırası” manşetiyle sunduğu kareler, “açılım”ın ne olduğunu özetlerken; verdiği “ideolojik mesaj”la Kürtlerin onurunu kırmakla sınırlı kalmayıp; Karl Marx’ın çizdiği tarihsel çerçeveye* saygılı onurlu Türkleri de aşağılıyor…

Vê sersalê jî, dilê min liyan e, liyan e

Li nav toza qirkirin û fermanan

Bêrêziya li cendekên pakrewanan, serjêkirina zarokên kurdan li êzîdxan û

bi sêdar ve kirina keç û kurên kurdan îsal jî berdewama

Kürt ulusal hareketi; Kürdistanîlik ile Kürtçülük, ya da ulusal siyaset ile azınlık veya devrimci siyaset ile diplomatik-bürokratik siyaset arasında savrulup durmuştur. İdeolojik, siyasal, programsal ve örgütsel olarak ulusal siyaset ile azınlık siyaseti arasında bir ayrışma olmadığından, sınıfsal-ideolojik bakımından tüm ayrışmalar da yapay ve maddi temelinden yoksun ayrışmalar olup yıkıcı sonuçlar yaratmıştır.

Ji bo pirsgirêkên Kurd û Kurdistanê, bi avakirin û vekirina rêyên diyaloga siyasî, aşîtî, demokratîk û bi îstîkrar çareser bibe komisyona lêgerîna bihevre ya tevgera neteweyî ya kurd di rojên 5-6.12.2009 an de li Amedê konferansek lidarxist. Konferans li gora rojeva diyarkirî bi beşdariya 95 kesên vexwendî vebû.

Di sîteya „Peyama Azadî“de bi tesadufî ez lê rast hatim ku nivîsareke birêz Fevzi Namli(17.09.2009) hatiye veşandin ku tê de şiroveyek di derheqê nivîseke min jî cî girtiye. Ez bawerim birêz Namli li ser esasê şaş têgihiştinekê ev şirove û nirxandin kirine û di encamêde jî hin gotinên xav û ne di rê de bi kar aniye.