Peyama Azadi Manset
Gerilla’nın Ölümü
Maocu komünist partisi, Dersim’de kongre çalışmaları içinde iken Sömürgeci Devlet güçlerinin yerel ve temel istihbarat ağıyla sağladığı bilgilerle, yer ve zamanlama bakımın titiz bir çalışmanın ürünü olduğu anlaşılan planlı bir saldırısı sonucu 17 öncü savaşçısını kaybetti.
1974’de bir kaç gün süren Kıbrıs çıkarmasını saymazsak, Sömürgeci Türk ordusunun askeri ve teknik donanımı yüksek olmasına rağmen savaş tecrübesi hemen hemen yoktu.Devlet bu açığını 15 yıl süren ve ifadesini PKK’da bulan ve hafif yoğunluklu savaş olarak tanımladığı gerilla mücadelesinde gerillaları canlı hedef-kobaylar biçiminde kullanarak planlı tatbikatlarla ordusunu eğitmeyi sağladı.Bu süre içinde hem savaş tecrübesini artırdı hemde gerilla mücadelesine karşı bağışıklık kazandı.
Bu savaşta teknık ve donanım olarak yerel kosullara uygun bıçimde örgütlenen devlet Kuzey Kürdistanı birim birim tekrar işgal etti. Mağaralar bir yana, tek tek ağaç kovuklarına varana değin her yer karış karış tarandı ve haritaları çıkarıldı.
Bir kuşağın Sıkıyönetin ve olağan üstü hal bölgesi koşullarında yetiştiği bu coğrafyada, artık siyasal yaşam ağır riskler taşıyor. Siyasal yaşamı zorlaştıran faktörlerden belkide en temel olanı yaygın olarak kullanılan yerel istihbarat ağının yanı sıra, telefon başta olmak üzere iletişim ilişlilerinin tümünü denetim altına alınmış olmasıdır. Bu zeminin üzerine tek yöntem olarak silahlı mücadelenin oturtulması ise ağır bir zaaftır.
Maocu Komünist Partisi saydığım gerçekleri kuşkusuz daha kapsamlı biçimde biliyordu.Bu bilgilerin ciddiyeti ortadayken kongre gibi son derece ciddi bir organizasyonu devletin sezinlemesi halinde ağır tedbirler alacağını ve yaşandığı biçimiylede görüldüğü gibi imha edeceğinide biliyorlardı.Buna rağmen kendi kendilerine bir şansmı tanımak istediler?
Maocu komünist Partisi neden Kongre’yi Dersim’de toplamakta ısrarlı davrandı?Yaşanan baskın olmasaydı ve kongre normal seyrinde toplandığı gibi dağılsaydı Dersimi “kurtarılmış” alan ilan ederek kongrede aldıkarı kararlar gereği kurulan “kızıl siyasal iktidarı” korumak için gerilla mücadelesi nasıl bir biçim alarak sürdürülecekti?Belkide gerilla mücadelesi dağdan indirilerek metropollere kaydırılacak ve şehirlerden bir başka kırsalın kuşatılması planı uygulanacaktı.!
Bu saydıklarım yapılan bu şovalyelik karşısında akla uzak ihtimaller değil.
Ancak, devletin bu kongre hazırlık çalışmalarından başamak üzere bütün bir süreci denetim altına aldığı anlaşılıyor.Buna rağmen gözü kara biçimde imha ederek sorunu katliam boyutunda çözme biçimi üzerine yoğunlaşıp geniş kapsamlı ama kızmadan ve suçlamadan ciddi değerlendirmeler yapma zorunluluğu vardır.
————————————
Maocu Komünist Partisi öncü kadro ve savaşçılarının katledilmesinin üzerinden bir hafta geçti.Dersim baskını üzerine yazılanları izliyoruz. Ya ölenlerden biri ile yaşanmış bir anı veya tümünü kahraman ilan eden hamaset anlatımlar..
Bir kısım anlatımlarda acıma karışımı sitemler olmakla beraber genellikle ruhani bir kabulleniş egemen durumda.Genel kabul, devrimci elde silah çatışarak ölmeyecekde nerede ve nasıl ölecek anlayışı üzerine kurulu.
Cenaze törenleri içinde atılan sloganlar ise ayrı bir tartışmanın konusu.
Diğer yandan, sağ üst köşesinde kırmızı zemin üzerine çizilmiş değişik şekillerdeki orak çekiç figürlü yayın organları yanı sıra elektronik medya dediğimiz yayın ağı içinde bulunan aynı içerikli web sıte’lerin tamamına yakını intikam yeminleri ederek yaşanan faciayı tartışmaktansa olay üzerinden siyasal “kar” çıkarma anlayışını egemen bir mantık olarak değerlendirmelere yansıttılar..
Onlar insan olarak, militan olarak iyi, kararlıydılar kavga içinde ve döğüşerek öldüler.Ama siyasetci olarak planlamaları sakat, kapasiteleri ise sığ ve tek düzeydi. Dolayısıyla reflexleri bu olayı aşmaya yetmedi. Oysa biz olsak bu sonuçlar yaşanmaz, kitle hareketi daha ileri bir aşamada olurdu yapınması var.Farkınız ne diye bir soru yöneltsek gerçekten maddi hayatla aralarındaki uçurumun baş döndürücü boyutta olduğunu tüylerimiz ürpererek hep birlikte görürüz.
Oysa, yaşananın siyasal iflas olduğunu Türkiye de şu veya bu biçimde siyasete bulaşmış her insan farkında.Bu olay yaşanmasaydıda ciddi siyasal değerlendirmelerle olup bitene bir cevap olması bakımından siyasal sürecin su başlarında duran lider ve öncü kadrolarının değişen koşulları ciddi tahlil etmesi ve sonuçlar çıkararak sürece devrimci müdahalenin yolunu yöntemini tartışması gerekiyordu..
Kimse sorunu gerçek verileriyle ele alıp tartışmaktan yana değil.Bu tıpkı geliyorum diyen doğal afete karşı tedbir almak yerine el açıp Allahtan yardım beklemek gibi bir şey.Yani tedbirsizlikte direnmek bir hayat anlayışı..
Ölenlerin anısı yolumuzu aydınlatmaya tek başına yetmiyor. Aksine ölenlere saygı duymanın asıl yolu onların eksikleri üzerinde tartışmak ve doğru sonuçlar çıkararak sürecin önünü açmaktır.
————————————
Bir karşılaştırma,
Maocu Komünist Partisi yönetici kadrolarının tamamına yakınının devlet güçleri tarafından planlı bir harekat ile imha edilmesine yönelik kitlesel tepkiler beklenilen yoğunluk ve duyarlılıkta olmadı.
Bu olayın bir kaç gün sonra farklı bir mekan üzerinde oluşan ve PKK’lı gerillalara karşı gelişen devlet güçlerinin neden olduğu imha olayına ise ilgi büyük tepki ise kitlesel oldu.Van’ın Gürpınar ilçesi kırsalında devlet güçlerinin operasyonuyla hayatlarını kaybeden iki gerillanın cenazelerinin onları katleden güçler tarafından gizlice gömülmesinin anlaşılması ve bu tavrın deşifre edilmesi üzerine başlayan yerel tepkiler genişleyerek kitleselleşti.
Her iki olayın ortak noktası siyasal geleceklerini silahlı mücadele üzerine oturtarak şiddeti esas olmaları.Gerçi İmralı paşası silahtan ve onun sağlayacağı çözümden çok önceleri vaz geçmiş olmasına ve bu tavrını da ilan etmiş olmasına rağmen devam eden silahlı mücadeleyi kendisini çatışmaların çözüm mercii olarak algılanmasını ve muhatap seçilmesini dayatma amacına matuf olarak kullanıyor.
İmralı paşası özel avukat ulakları vasıtasıyla dışarıya ilettiği yeni siyasal tercihlerini şöyle formüle etmişti. “Silahlı çözüme karşıyım.Miğferinde ayrılma ve devlet olan kürt çözümüne karşıyım. Kemalizmin kültür milliyetçisiyim” vb.Buna rağmen süreci silaha evirmesinin nedeni o kadar anlaşılmaz bir yerde durmuyor.Paşanın esas amacı Güney Kürdistanda federatif çözüm ile olgunlaşan siyasetin kuzey kürdistana taşınmasını barajlayabildiği kadarını engellemek.Yani, kürt çözümünü kürt silahıyla işlemez hale getirmenin imralı – devlet uyumu..
Maocu Komünist Partisi kökleri itibarıyla Kürdistanda barınıyor ve Türkiye devrimine giden yolun kızıl siyasal iktidarını parça parça kurarak sağlanacağını iddia ediyorsada sonuç itibarıyla yeni Maocu Enternasyonalin Türkiye seksiyonu biçiminde örgütlenmeye çalışıyordu.
Maocu Komünist partisinin bu biçime uygun geliştirilen siyasal proğram ve propadanda dilinde, ülke ve ulus olarak Kürt ve kürdistan çözümü sadece geleceğe ertelenmiş durumda. Belli belirsiz çözüm önerileri içinde “yapacağız” etiketli söylem ile öne çıkarılan sosyalizm içindeki çözümün ne olacağının tanımı sahipsiz dururken, yanısıra belirgin olarak ne yapılacağı ise somut olmayan söz kalabalığında askıya alınmış durumda.MKP Güney Kürdistan da ortaya çıkan federatif çözümü ise tartışma gündemine bile almadan Emperyalizmin uşağı ilan etmişti..Bu tavır ertelenemez bir yerde duran kürt özgürlüğünün ve siyasal statüsünün uluslararası ilişkiler içinde mercek altına alındığı bir dönemde gerekli desteği vermekten imtina eden bir hareket ile yolların ayrılması anlamına geliyor.Dersim katliamına karşı Kürdistanda yaşanan genel tepkisizliğin kaynağında ise, bu gerçek duruyor.
Dolayısıyla, siyasal sermayesini gereği gibi planlı kullanamayan bir siyasal hareketin aldığı ağır yenilgiyi eleştirip yanlışlarını tartışmak yerine, bu hareketin içinde bulunan ve yöneticisi olduğu kesin isimlerle tek tek yaşanmış anıları öne çıkarmak içten içe bu yanlışa pirim vererek ortak olmak anlamına geliyor .
Kim ne derse desin, Kürdistan siyaseti kendi özüne ve öz çözümlerine dönüyor. Proğramında bu dönüşü net olarak görüp tanımlamayan hiçbir hareket ve siyasal oluşum kürdistanda artık var olamaz. Bazı parti ve siyasal hareketler, yerel ilişkilerden -Dersim gibi- devşirilen sınırlı kadro ve militanla kürdistanın sınırlı yerlerinde varlığını korusa bile, kendisini Kürt ulusu ve ülkesi çözümü üzerinde ikna edip eğitmediği sürece gelişip dönüşemez..